lost

son 3 yılı belki de yaşanır kılan diziydi lost. bir efsane oldu ve bok gibi bitti. böyle başlayınca lost yazısı bekledin değil mi. itiraf edeyim bende lost hakkında yazayım istedim böyle başlayınca ama konumuz o değil de konu[lost] süper ama di mi lan.

lost olan kayıp ruhlarımız bence. ve benim biraz da kayıp olan. hep kendimden bahsedeceğimi söylemiş miydim. evet şöyle diyeyim. ben bir hiçim. ama hiçliğimin maddi bir varlığı var diğer bir deyişle [böyle de yazınca ağır laf eden ahkam kesen bloggerlar gibi oldum iyi mi] "hiçliğin vucüt bulmuş haliyim" ben moruk.

bi şekilde doğdum aslında benim temel itiraz noktam buradan başlıyor yani huysuzluğum burada kök salıyor"niye kimse bana doğmak isteyip istemediğimi sormadı?". doğumu siktiret varolmak isteyip istemediğimin sorulması lazımdı bence, yani öyle diyorum ben. o değil de yokluğa var olup olmak istemediğini nasıl soracan?. orası da ayrı mesele amına koyim. her yazdığım amına koyim için bi tek sigara içeceğim bundan sonra bu blogda. böylelikle sizi seveceğiniz bir ters orantıya sokuyorum. ne kadar çok amına koyim dersem o kadar çok sigara içeceğim. böylelikle benden kurtuluşunuz o kadar erken olacak. ama çok amına koyim demiş olacağım. buna feminist küfür diyen tüm piçlerin de amına koyim. nokta.

ha ne diyordum kayıp... diye bir lost çakması yaptılar lan bi ara hatırlayan var mı. ha kayboluşuma dönelim ben 3 kere kayboldum 1. senin gözlerinde diyeceğimi sanan varsa bi zahmet siktirsin gitsin, rica ederim.

1. küçüktüm. pazara gtimiştim annemle. sonrasını hatırlamıyorum ama o soğan, ezilmiş domates, salatalık, lahana kokularını dün gibi hatırlıyorum amına koyim. koku ilginç bi şey. koku diye bir kitap var okuyun lan. filmini de çektiler sonunda orgy var amına koyim gerçi kitabı okurken ben çok daha çoşkun bir orgy hayal etmiştim ama fena değil filmdeki de.

2. çapa'ya yeni taşınmıştım, ilk gece eve geldim, ev yoktu amına koyim. 2 saat dolaştım, sokaklara işedim,acıktım, hafif sarhoştum. ilk gece niye sarhoş olur insan ya. gittim çapa otobüs durağına oturdum. sabahın olmasını bekledim ve insanın acziyetini tekrar tekrar kabul ettim. her yer birbirine benziyor amına koduğumun çapasında.


3. asıl kayboluşum bu aslında. lise 2'nin başında dersanenin sınavı vardı. tüm dersane[lise 3 hafta içi hafta sonu herkes yani ] giriyordu. girdim ve aldığım puanlar gazi matematik tutuyordu.sonra kayboldum, okey masalarında, bilardo ıstakalrında, rıfkıda, uykuda, kitapda, filmde, albümde ki böyle bir kayboluş yok. hala da bulunamadım amına koyim.

işte böyle. ne anlattım ben şimdi hiç fikrim yok. ama mahrem bi şeyler söyledim ve ben aslında herkesin gözü önündeki açık gerçeğim. ama göremezsiniz, gözleriniz bağlanmış.

sürekli kendinden bahseden insan

benim lan nolmuş. paso kendimden bahsedecem bu blogda. sen beni tanımıyosun ve umarım hiç de tanışmayız zira sevmiyorum yeni insanlarla tanışmayı. yeni insanlarla tanışmak efor gerektiren bir şey. bu tembellikle de herhangi biri için efor sarfedecek durumda değilim. bir tek istisnası var. nah söylerim sana. onunçin efor sarfederim moruk. edilir yani.

o değil de filmlerdeki çirkinlerin bile makyaj yapılarak yakışıklı olanlar tarafından oynanması nedir yahu. felsefenizi sikeyim sizin. yok çok iyi rol yapıyomuş. siktirin allahın güzellik saplantılı piçleri.


film dedimde aklıma geldi "the invention of lying" diye çok süper bir filmi var ricky gervaisin. izleyin lan. beğenmezseniz bi zahmet asın kendinizi ya da bana görünmeyin ok. anlaşalım zira ben anlaşması kolay bir adam değilim.

önem

ya farkettim ki bu bloga haddinden fazla önem veriyorum. ne bileyim bunu niye açtığımı unuttum galiba gene amına koyim ya. evet ilk küfür blogdaki bu. normalde küfür eden bir insanım ben. tu kaka.

hayatta da çok şeye gereğinden fazla önem verdim çoğu zaman ve çoğu boş çıktı amına koyim. fos çıktı. bi kızı sevdim çok uzun zamanlar önce ya da ben öyle sanıyodum ama olmadı işte, oluyor gibi oldu ama işte bunda yalan lan ben istemedim biriyle birilikte olmayı. çok seçiçi bir piçim ben ya. asosyalim aynı zamanda.

okula çok önem verdim sonra farkettim ki başkalarının önemini sahipleniyorum. bıraktım gitti, pişman mıyım, sudan karaya çıkan ilk canlı kadar pişmanım amına koyim. keşke bırakmasaydım okulu.

bundan sonra başlık da atmıycam yazılara. başlıkla metin çok uyumsuz olabiliyo

Hayat, Ölümü Beklemektir

Henüz kimseye söylemesemde/söyleyemesemde "niçin yaşadığımı bilmiyorum". İnsanlara bu soruyu soruyorum bazen, vardır böyle enteresan huylarım.
"Niçin yaşıyorsun?"
Herhangi tatmin edici bir cevap alabilmiş değilim.

Öğrenciyken hangi ay ölmenin güzel olduğunu düşünürdüm. Ölünce beni kimin bulacağını, ölümden sonra ne olacağını, bu ızdırabın[ne olduğunu bilmiyorum ama baya uzun süredir var, birlikte yaşıyoruz artık] son bulup bulmayacağını, eğer diğer bir hayat yoksa "hiçlik"in bile bazen güzel bi şey olacağını düşünüyorum.

İntihar edenlerin cesaretine, gözü karalığına, deliliğine hayranım. İntihar edecek kadar cesur, deli, inançsız olamadım hiç bir zaman, bu saatten sonra da kafama bowling topu yemezsem olabileceğimi sanmıyorum.

Hayatın binbir türlü tanımı yapıldı, herkese göre farklı bir anlamı var. Bana göreyse "Hayat; ölümü beklemektir."