gitmek

gitmek istiyoruz hepimiz ama nereye, ne zaman hiç bir şey bilmeden gitmek. kimimiz nepale, kimimiz sahil kasabasına, kimimiz yazlık bir beldeye, kimimiz new yorka, kimimiz amsterdama...

ama gitmiyoruz inadına. gidemiyor muyuz yoksa gitmiyor muyuz sorusuna nihai cevabımı gelecek perşembe vereceğim. tahrana bilet alacağım iki güne. 66 saat gidiş 69 saat dönüş trenle çok da ucuz 40 yuro biletler. yolcuysa abbas durmasın artık. gitsin. gideyim. menzil değil amacım yol. belki bi şeyler değişir, belki benim de başıma güzel bi şeyler gelir.

yok mu kendini vazgeçilmez zanneden?

hayatıma bi şekilde giren çoğu insan[hayvanlarda var gerçek hayvanlar kedi, köpek, keçi bile var] bi süre sonra beni kendilerinin uydusu sanmaya başlıyorlar. erkekler, kadınlar, kediler, köpekler ve hatta tavşanım. kendilerine yaranmam, güldürmem, ne bileyim olduğumdan fazlası olmam gerekiyor hep. kendim yetmiyorum sanki bu hayata. daha komik, daha cömert, daha zeki, daha çağdaş, daha yakışıklı, daha yalaka, daha samimi, daha koruyucu, daha cesur vesaire vesaire olmam gerekiyor onlarla vakit geçirebilmem için. ve bunu çekip gidebileceğimi düşünmeden yapıyorlar. bu nasıl bir egodur anlamadım, anlayamayacağım. siktirin gidin lan. çölde su istemeyeceğim türde insanlarsınız. ne yazık ki insanların %90'ı bu sınıftan.

sosyal ortamlardaki kast sistemine benim kadar karşı çıkan kimse olmadığı için az kalabalığım ve bu güzel bi şey.

Mutsuzluk

bi kaç gün önce süpermarkette sıra beklerken ne kadar mutsuz olduğumu farkettim. daha kötüsü bu noktaya ben kendim gelmiştim. kendim istemiştim hayatımdaki pek çok şeyi ve kendim çıkarıp atmıştım fazlalıkları. mutluluk ne ki dedim sonra. mutluluk yavaşlıktır dedi monsieur ibrahim ve gülümsemektir dedi lester burnham[o muydu diyen emin olamadım şimdi ama onun demiş olmasını istiyorum.]. eve yavaşça yürüyerek ve gülümseyerek gittim. kapıya kildi sokarken mutluydum. hayat ne acayip lan. smile