yok mu kendini vazgeçilmez zanneden?

hayatıma bi şekilde giren çoğu insan[hayvanlarda var gerçek hayvanlar kedi, köpek, keçi bile var] bi süre sonra beni kendilerinin uydusu sanmaya başlıyorlar. erkekler, kadınlar, kediler, köpekler ve hatta tavşanım. kendilerine yaranmam, güldürmem, ne bileyim olduğumdan fazlası olmam gerekiyor hep. kendim yetmiyorum sanki bu hayata. daha komik, daha cömert, daha zeki, daha çağdaş, daha yakışıklı, daha yalaka, daha samimi, daha koruyucu, daha cesur vesaire vesaire olmam gerekiyor onlarla vakit geçirebilmem için. ve bunu çekip gidebileceğimi düşünmeden yapıyorlar. bu nasıl bir egodur anlamadım, anlayamayacağım. siktirin gidin lan. çölde su istemeyeceğim türde insanlarsınız. ne yazık ki insanların %90'ı bu sınıftan.

sosyal ortamlardaki kast sistemine benim kadar karşı çıkan kimse olmadığı için az kalabalığım ve bu güzel bi şey.